آخرین باری که به کوهنوردی رفتم در تاریخ 1390/02/08  بود.

 

روز یکشنبه 90/01/28 یکی از دوستانم گفت پنجشنبه جمعه برویم کوه گفتم من که هستم ببین بچه های دیگه هم می آیند جواب مثبت بود.

 

کوله بارها رو بستیم و برای بالا رفتن از این کوه عزم را جزم کردیم و با یک یاعلی  بالا رفتن از کوه را آغاز کردیم.

 

 

 

اینجا کوه کمرآب از دیار دلاور خیز بختیاریست

 

  

 

یا علی

 

حرکت کن

 

 


 

 در طول مسیر منظره های بسیار زیبایی بود و حیف میشد از این همه "طبیعت زیبا" گذشت و  عکس نگیریم .

 

 

 تعدادی از این منظره ها را نمایش میدهم. البته حجم عکسها رو آوردم پایین !! 

 

 

 

 

 

ارتفاع این کوه حدود یک و نیم کیلومتر می باشد.

برای ما که دوازده نفر بودیم و بعضی از دوستان بار اولشون بود خیلی سخت بود که هم پای بقیه بیان به همین علت در مسیر زیاد ایستادیم البته ناگفته نماند  برای تفریح رفتیم نه فتح قله خلاصه  حدود چهار ساعت طول کشید.

 

جای شما خالی قله بسیار زیبایی دارد.

 

 یک چاه آب بسیار زلال دارد که وقتی سطل رو میکشی بالا و از اون آب میخوری دوست داری برای همیشه اونجا بمونی

 

 

اون بالا زیاد هم بی خطر نیست البته افراد محلی آنجا به بودن خرس در بعضی ساعت روز هشدار میدهند اما در شب وقتی چراغ میزنیم چشمهای براق کفتارها را میبینیم .

 

 

 

عقرب یکی از جانوارن همیشگی آنجاست و در هرچند قدم به این موجودات بر میخوریم 

 

 

سگ های بسیار وحشی هم آنجا هست که اگر صاحبشان نزدیکمان نباشد خیلی راحت حمله میکنند!!!!

 

 




 

غروب بسیار چشم گیر در ارتفاعات این کوه زیبا


 


 

و شب بسیار تاریک با وجود چراغ شعاع دید  "10" متر بیشتر نیست




 

در نزدیکی اقامت ما چادر نشین و گله داری بود که با درخواست ما یک مشک دوغ پر داد و کشک های بسیار خوشمزه

 

 

 

چند تصویر دیگر از منظره های بسیار دیدنی و زیبا

 









برچسب ها : خاطرات ، دلنوشته ها ، ایرانی سلام ، کوهنوردی